An Italian synopsis

She said, 'There is no reason
and the truth is plain to see.'
Procol Harum, Whiter Shade of Pale

As I zip by the countryside of northern Italy, I get once again the all-familiar feeling that occurred to me during the trip. That Italy, and especially the Italians need a saviour. Under the carpet there is a feeling that everything is in the process of changing. And the said change is not one that will make things better for everyone. In fact I think that il Cavagliere and his cohorts will continue to loot the country in the expense of everybody else that inhabits it. And in the wake of the impending economic crisis, those that will pay the price are going to be the working class, and especially the immigrants. Already the Italian government is implementing stricter and more inhuman immigration policies by every passing month, even by collaborating with dictator like Mounmar Kadafi (who once said that there are no refugees or immigrants, there is only people who travel abroad), on the issue of returning expelled immigrants back to their countries. At some point unemployment will be a problem too, and tensions will reach boiling point. And if you count in the factor of the rise of the far right across Europe, then things will become really interesting.

At these times what is needed is a strong left opposition. But at the moment the Left in Italy is still unable to pick up the pieces of the Prodi debacle. And that makes the Left unable to oppose anything on the coming cyclone of change. But there is a glimmer of hope. The Riffundazione seems to have understood, at least partly, what went wrong in the past years, and at the moment looks as if it has taken a small but significant shift to the left. If this goes on to something bigger, then the left will pose a significant force to resist, at least on the level of a struggle of the streets. Another important point to be taken is that there is also a significant swing in the minds of a lot of young workers, who seem to have taken a liking to organising independent struggles, without waiting for the unions to start anything, from picket lines to strike actions. Depending on the success of these struggles, the conscience of the people might rise or sink. This remains to be seen.

Venezia in Cervelo

When arriving in Venice by rail, one cannot help but notice the huge amounts of water lying by the rails, and the vastness of the port area, including the oil refineries. But this can be forgotten really quickly when one reaches the St Lucia train station. Despite appearances there is only one source of revenue.
Tourism. Venice is a tourist destination. But not exactly in the way of an average tourist resort. In fact it has a cross-age appeal. In its streets one can see middle aged couples, pensioners, students and families walking around town. Venice has a bit of everything. Romantic rides for lovers, expensive and cozy cafes for fashion and lifestyle victims, and of course a lot of sights. But there is a sign of the city’s dependency on tourism. The prices on everything from hotel rooms to food and drink, can be high. Good thing I am staying in a student hall. The area around Piazza Santa Fosca, looks like an average neighbourhood housing university students and, of course, student bars.

“Not all who wander are lost”, explains a sticker on the ceiling of one of those bars. “Fair enough”, I think, but that does not have anything to do with Venice. If you don’t have a map, you can spend hours wandering around the streets of Venice, trying to find your way to the area you want to visit. The ambiguous street signs contribute to this too, since they just inform you that there are more than one ways to reach your destination, offering no further explanation, since the distance between them can be huge, leaving lots of uncovered crossroads in the meantime.

Exhausted from the hours of searching for the piazza, I finaly find my way there, and try to enter the famous basilica. First, I find out that there is a huge qeue in the entrance. Discouraging sight number one. Then I see that backpacks or bags are not allowed inside, and I have to go to a baggage guarding service, to leave my bag. That, of course might mean that I will be charged like hell, and this is not really good for the budget of a backpacker like myself. This is the second discouraging point. Wic h makes me decide to ditch the effort and try to explore a bit more. Maybe go to the islands surrounding the town, or make a go for the gardens I had spotted on my arrival, yes the ones next to the Santa Lucia station. I go for the second option, and pass a quiet afternoon there, before I return to the hall.

My roomies are a small picture of the kind of people travelling to Venice. An elderly American professor, a teenager from someplace like Vermont, and a family from England, all of them on vacation travelling around Northern Italy.

Venice does try to resemble the rest of the region. And though the rest of Veneto is being industrialized (especially the areas of Treviso, Marghera and Mestre, Venice does not really fit in the picture. And that because the whole of the area’s heavy industry has a really small economic impact compared to its prime export, tourism. And probably this is the reason why the Camora is trying to dig in the honey-vase called Venice. The mob has probably understood that there is a huge potential on the areas of tourism and constructions in the area, securing a profit for its more legit branches. Mind you crime is very low in Venice, but that does not prevent the financial sector of organised crime to invest there. Some of the most recent construction works have been undertaken by the mob, including the renovation of buildings. And the extent of the busyness probably extends to the handling of municipal waste too.

Another problem the city may face, is the rise of sea level. The city may not be under the threat of constant flooding yet, and it is everything apart a from being a deathtrap, but if the sea levels continue to rise and the water defences of the city are not upgraded, a Katrina-styled catastrophe can be highly inevitable within the next few decades.

There are also some other problems that locals currently face, the main one being the expensiveness of public transport. A one way ticket for the distance between Piazza San Marco and the Station of St Lucia, a very popular route that covers the distance of about 3 kilometres, costs about 3 euros. I can imagine the cost of the same route. using a taxi or a gondola. Much more expensive for sure.

My short stay in Venice is terminated at the dawn of Wednesday, when my long trip to the south of France begins.

Nevertheless, my impression of Venice is that it is a nice little town to visit and stay in, for a weekend. Not for a longer time, I gather. A picturesque town, a tourist magnet, an absurd town of the renaissance.

Americans in Rome

After waving Dane Goodbye, me and Babak returned to the room. Our new roomie, a religious American sporting a backpack with a Canadian flag (one of those Americans pretending to be a Canadian). He is on his way to the filming location of “The Passion of Christ”. Seems to be of the Bush fans, but I cannot be that sure about that. The rest of his gang, when we get a glimpse of them at the bar, seems to be like a bunch of conservative and maybe naïve choirboys and choirgirls moving out in the world. At least this will go on until they set foot on the first bar, or the guys take a walk into the red light district. Until then they will be the sons and daughters of respectable god-fearing American families. We have a whole evening in front of us to get wasted and keep up the party with the girls. Yup we are officially on our way to a pub crawl and a nightly visit to some of the city’s most famous areas. These include the Piazza de Spagna, a token of French diplomacy in the 18th and 19th century, where the French government would build a square in front of the embassies of countries with whom they wanted to make peace, or some sort of amends, Piazza Barberini, built for the Barberini Family under the supervision of Bernini (the Vatican protigee), and the Fontana di Trevi. All the walk is being acompanied by our tour guide, who gave us a more –fun-and-simplified tour. The humourus way of dishing out all this information, turned our guide into a very popular figure in our group.

Though there are a lot of people from around the world in the group the vast majority of the participants, at least in this crawl IS of American origin. And this is a group that is really worth watching.

There is a huge division between Americans, and this is clearly evident in our case. This group is actually split three-ways. There are all those that want the war to end and the troops to get out of Iraq, those that probably are for the war, but are too ashamed to say it, and your usual run-of-the-mill Republicans. Actually the only representatives of the third group are a bunch of American Air Force Pilots, headed by a bomber pilot who (according to himself) gets his kicks by bombarding Baghdad. This, of course, does not go down with anybody else in the group, and this gang actually becomes instantly isolated from the rest. This takes Babak on a trip down memory lane. He remembers the times when he was participating in a demonstration in front of his Univercity, and the demo was being pelted with vegetables coming thrown by their classmates who supported the war. But now none needs a weatherman in order to understand that the wind has changed directions again. A thing that the airmen do not seem to understand.

“Let’s stay away from the babykillers” Babak actually whispers to me when they come within earshot. The girls have a similar reaction when those guys come too close to them, but their prime concern is the one of partying. By the time we have reached the Fontana di Trevi, they are well out of reach and hearing distance, so we can go about our business. Upon arrival at the fountain, I turn around and throw a coin in it, while explaining to the Americans that, there is a custom, according to wich, anyone who has a wish of the “amourous” type, throws a coin in the fountain. A custom that does not seem to be older than the times when Ingrid Bergman was splish-splashing there while shooting “La Dolce Vita”.

So we end up at some Roman tourist pub,that offers us free drinks for the next hour or two. Beers are pouring out from here and there, and there are loads of alcohol being given out and about. I feel that I am stuck in some kind of a Reptile-Zoo scenario. I’m definitely going to need some golf shoes at some point in this crawl, since it’s going to be impossible to be able to walk in the ensuing muck….No footing at all. However it seems that the booze in this part of the crawl is not enough. We have to move to the next bar, where the booze is not free, BUT we get one free drink and all the others at a very good price. By now a great part of our group have turned into some sort of wild beasts that a running full-speed toward the new outlet in search of more alcohol and probably some debauchery. Thank god we are able to maintain the pace even though it seems frenzied. We definitely NEED the BOOZE to keep us GOING until the sun rises again, and I have reasonable doubts if I will be able to withstand the trip to Bologna the following morning.
Leaving the next bar, and against my calculations we have not turned into wild animals yet, probably because there are still some good vibes among the group, a thing wich can be translated into the pilot’s gang being isolated from the rest of the group. They have been going out ofn control and probably a thing wich derives from an alcohol-driven frenzy. But their impact on the ambient atmosphere is minimal. Frenzied or not frenzied, though, we seem to be running full bore toward the final club that awaits us. Upon reaching the club, about half of us get halted at the door by the bouncer, who keeps saying that the club is full (though that does not seem to be the case, from what I get to see through the glass door.) I do not get to see what goes on inside the club aerea, but in the end the California girls emerge, and the redhead seems to be absolutely wasted, and at one point does pass out. I share turns with a Mexican guy in carrying her to their dorm at the Yellow. Then me and Babak move towards our dorm, in order to prepare for the trip to Bologna

Roma Citta Aperta

When moving into Rome by train, there is only one way to go in and that is through the Termini station. From then on you can move along the public transport lines to wherever you want to.. Termini is a typical Italian central train station, full of markets and shops, and it can turn into the backpacker’s delight, since you can buy there whatever you will need for the trip, without having to spend the day searching within city limits for a place to buy whatever you may need. But Rome actually IS a lot more than buying. Rome is one of the most beautiful cities, not only in Southern Europe, but also in the whole world. Rome is actually full of ruins and architectural artefacts that are dated from every era in European history, from the times of the Roman empire to the twentieth century.
But in an effort to understand Rome, and write about it, one has to reminice of the times he had in there, his recollections of the city’s atmosphere, his thoughts while being there and the idea he gets about the others accompanying him in this trip, if there is anybody doing that. Certainly the first thing I remember about arriving in Rome this time around, is the Americans. There are zillions of Americans loitering around the Italy at any given time, and a great deal of them visits Rome, either in order to have a religious experience in the Vatican, or to explore their Italian roots, or to appreciate the art and cuisine, or even to get a glimpse of the Mediteranean lifestyle , as it was portrayed in a series of Hollywood classics. The firs Americans I came across where two quite daft girls from California, at one table in the hostel’s bar. And during my attempt to strike up a conversation with them one of my roomies turns up and rescues the day. His name is Dane and he is actually an actor travelling around Europe. The other one appears a bit later, an Iranian-American with a ponytail going by the name of Babak. Babak is very moderate about religion, despite the fact that he is of Iranian origin. In fact, as he confesses to me, his family’s relation to religion is just spiritual, and it does not have anything to do with politics or society whatsoever. Both the girls are just out of high school, so they are trying to enjoy a coming-of-age vacation in Europe, before returning to go to college. This is the traveller’s tribe. Huge and complex, consisting of people who travel the world for different reasons each other. One beer brings another and suddenly politics comes to the table. The girls are avid Obama fans and they are quite confident that Obama will win in a landslide and that he will bring a real change in America. We, that is Dane, Babak and I, are not that enthusiastic about the prospects of Obama changing anything. Especially in foreign policy, a change of faces in government does not automatically mean a change of policies. The domestic front is a totally different case. There Obama might be able to bring a real change, but that is also highly improbable, at least by European standards. That happens because however left leaning Obama might be by American standards, in reality he is a part of the liberal right by European standards. That means minimum social measures, but no real political revolution, and a great dissapointment for most of his voters in the long run. But things generally tend to be enthusiastic about Obama at this point, and all the Americans I meet have a certain amount of hope for the Obama government.
The next morning turns out to be quite busy. I am visiting the Colosseum, the roman racetrack, the Palazzo Venezzia, Piazza Navona and the Pantheon. Quite a long walk, but also one that shows the traveller a great deal of the town, and some of its most picturesque aerias. First stop is the Colosseum, a large stadium built for the sole purpose of offering “bread and fun” to it’s audience, something that consisted, mainly, of slaves fighting wild animals and or aech other to the death. Big brother in its most brutal way, and a perfect way to manipulate the masses and turn them away from their day to day grievances. Probably the acts in there helped in keeping the dictatorial powers of the Ceasar intact for ages. What makes the Colosseum a amazing structure, is its capacity. Its capacity was of more than 20,000 spectetors. That means that at any given time a small town was able to watch the “show”. That was something extraordinary for a time when the population of the city was at about 200,000 people. Not far away from the Colosseum and the two gates surrounding it lie the ruins of the race track. The races that were taking place in there were a really brutal spectacle. Actually they were very dangerous horse races, in which four teams where competing around an oval circuit. Safety precautions were non-existant, and accidents where all the rage. Dying on the track was very often, making the races just another form of bloodsport, meant to exist just for the amusement of the public. Nearby are the baths of Octavian, built by the Emperor whose name they bear. On the outside they are not really interesting. But the fact that Romans of a certain social posture used them often made them an interesting place to take a peek in. Actually in these places deals were made, people were discussing politics and forming plans and alliances. This might sound like the Russian mob, but it was actually some form of get together of political friends and lobbying, in the times of the Senate. Actually Roman senators were very avid lobbyists themselves. There was a very specific example of one particular senator who was so hell- bent for the destruction of Carthagena, who actually ended his speeches on every subject discussed by the senate with the frase: and thus, my friends Carthagena must be destroyed.
Right below this aeria, lies the capitolium, where the senate used to convene during the times of the roman democracy. There decisions where made, and alla of the political play came to the forfront. But a further more interresting building, is the Palazzo Venezia, wich lies on the top of Piazza Venezia.This massive white building, that was made of marble, was one of the most Notorious struvtures in Italian history. Benito Mussolini had given some of his most noted speeches there. And it was in front of the palazzo where Rome’s first ever far right mayor since WWII was sworn in. Italy has taken a swing to the far right with Il Cavaliere in office, especially since the opposition is quite powerless in parliament, and he can pass whatever bills he likes. All this makes Berlusconi’s dream of becoming a new version of Mousolini, and reviving his “glorious” times. This means more vulgar displays of power from neo-fascist gangs, and of course Italy slowly turning into a police state. And of course, everybody is expecting all this “politics of tension” situation makes everybody expect a violent eruption coming from the left or the right any time. This is more than obvious on the said day, since Dubya is paying Rome a visit, and the police is really on its feet. So I am not surprised when I see a column of vans in Carabinieri liveries parked in front of the palazzo, with carabinieri waiting inside.
“No we do not expect anything to happen”, their leader tells me when I ask him if there is a demo scheduled over there. Then their cb crackles something, he jumps in one of the vans, and suddenly they all scramble towards the Piazza del Popolo, trying to muscle their way into the narrow Via del Corso, and leaving me almost thunderstruck. Damn they are fidgeting. But somewhere near the Italian high court, between Via del Corso and the Piazza Navona, there stands a figure that is not fidgeting. In fact, every day, he stands in front of the building patiently, in an effort to find justice. He is a Romanian prize fighter who did some fights in Italy but got nothing out of them, because the Italian boxing federation stripped him off his license. He says it happened because foreign fighters are not allowed to compete in matches in the Italian championships if they don’t meet some strict standards, while this does not apply for Italians. At least that is what I understood after talking to him. Racism? Definately.
The Piazza Navona is one of the most beautiful places in Rome. Full of fountains that were created in the renaissance by the famous Vatican protigee sculptor Bernini, it is a very famous hangout for romans and tourists alike. Unfortunately this time around it is being remodelled and some of the fountains are covered. This means I can’t see a big part of the piazza. But nevertheless, my aim for the day is the Pantheon. It is one of the most amazing churches in Rome, the only one that sports an opal on its roof, or a boca del diavolo as it was called then. In fact up until some ages ago it was used as an observatory. Words can not describe the beauty of the building, it is the kind of building that makes you feel small. Moreover, another thing that strikes you while in there, is probably the micture of architectural styles in it’s interior. Combining delicate greek and roman styled columns with massive and rigid structures of the kind that the modernists planned during the early decades of the twentieth century, this building looks more like the work of a visionary architect than a temple.
When the night comes the whole motley crew gets together once more at the bar. Drinks come out and we have a jolly good time talking with the girls, when a group of typical American college jocks actually joins us. My oh my. They actually aren’t that good conversationalists, but, they get the girls to follow them with one sole argument. “We have vodka”. That is the main thing about them that strikes me. The other is that two out of them (a Mexican American and a Moldavian Jew) that are immigrant’s kids have been almost totally Americanized. Especially for the Mexican guy this comes out as some form of reverse racism. The guy looks as if he is ashamed of his origins. The Moldovan guy on the other hand is more relaxed about his nationality. He left the place during the war, as a kid, and probably that makes him a little more relaxed about his nationality, though there is a lot of bitterness when he talks about the political situation in Moldova nowadays. But, contrasting Babak he does not seem to be really interested in changing things.
Anyway, angry at the way the vodka argument worked for the girls, and obviously drunk from the beer and tequila, we decided to retreat to our room, and see what the hell our new roomie was. But this happened in a totally twisted and perverted way. While going into the room we were hurling at each other threatening movie quotes like “I’m gonna go medieval on you boy”. Despite the fact that our new roomie seemed to be of female form, and covered from head to toe in her sheets, we continued to the same tune inside the room. My last memory of the night consists of Babak turning towards his lower bunk (where the girl was sleeping) and screaming toward her in a Tony Montana mode something that sounded like “SAY HELLO TO MY LITTLE FRIEND!”!. When we woke up in the next morning she had packed her things and left us. Damn, we terrorized her… Mind you the night before the whole Tony Montana incident Babak had earned his nickname, Mr Chop-Chop, after mumbling something about chopping to peaces the maitre of a pizza restaurant near the Yellow, who was actually being intolerably late, even by Greek standards, in serving us our food. We spend the morning contemplating on our next plans. Dane is going to be travelling to Atlanta within the month in order to work on some project with a director friend of his, while Babak is on his way to New York in two days time. Dane is flying to Athens this evening and me and Babak are thinking of going to a pub crawl, with the daft California girls. So, with just a few hours at our disposal, we decide, to go drink some coffee and fool around at the Piazza del Popolo, and maybe later go get some food and tourist artefacts at the Campo dei Fiori (also called Campo Americano).

We spend zillions of hours hanging around the café and lazing around. In fact we spend most of the morning commenting on people walking past us in the street (it’s Thursday morning). Most of our comments, are, centered around Italian women. The common idea about them, is that they might not be exactly pretty, bu they really do know how to take care of their looks. They are all neatly dressed, and they seem to have a talent when it comes to makeup. They actually don’t apply to much of it, but none of them moves without it. Generally there is some moderate use of it, nothing really much.
Th Campo dei Fiori is another story. It is a posh area, mind you, full of American tourists and fancy cars. Everything exept sandwiches and ice-cream served by delis and carts is really expensive, and everybody moving in the surrounding area seems to be able to spend small fortunes at an y given time. Actually the aerea is swarming with American tourists trying to follow the steps of Robert Langdon, or trying to get their own little wiff of a 00’s Roman Holiday, being totally oblivious to things going underneath the surface.

In reality the city is full of Forza Nuova and Casa Pound stickers, while newly elected mayor Gianni Alemano was being greeted with fascist salutes by his fine during his inaugurational speech, and Berlusconi and his Liga Nord cohorts keep on their racist speeches in the Parliament and the Senata, and even worse, have started passing racist and anti-imigration laws without the smallest hint of a reaction from the parliamentary side of the opposition, and with the only left force capable of reacting, the PRI in souch a political shambles that it cannot even find its way to either its political resurrection, or at least some leftist programme that can counter the Romano Prodi debacle.

These things can be felt when in Rome, and can lead to discussions. Of course there is a lot of discussion between the three of us, wich leads to the conclusion that things need a radical change in Italy, with no clear idea on what change might be.

Putting aside politics and all, we return to the Yellow in time for a small drink and Dane to catch his flight to Greece.

Bologna, η κόκκινη πόλη.

“Μπολόνια; Τι εκεί εφηύραν το Bouloni;”
“Ναι μάλιστα στον κεντρικό σταθμό της πόλης σε περιμένουν κορίτσια που σου περνούν στο σβέρκο lei φτιαγμένα από το εν λόγω αλαντικό”. Η σουρεαλιστική συζήτηση με τις ολίγον τι χαζές αμερικάνες στο Yellow μόλις τους ανακοίνωσα ότι αναχωρούσα με το πρώτο τραίνο για Μπολόνια. Όμως παρά τις προσδοκίες τους, αυτό που με υποδέχτηκε στον σταθμό, μετά από 6 ώρες ταξιδιού με το τραίνο, ήταν μια επιτύμβια στήλη για τα θύματα της βομβιστικής επίθεσης που είχε γίνει στον σταθμό το 1980. Ναι, η καστροπολιτεία της Emiglia Romana έχει δώσει ένα μεγάλο αγώνα ενάντια στον φασισμό, και τον έχει πληρώσει με αίμα.Στην Piazza Maggiore, απέναντι από τη Βασιλική του San Petronio, άλλη μια επιτύμβια πλάκα. Για τους νεκρούς της αντίστασης ενάντια στον φασισμό αυτή τη φορά, τους νεκρούς της δεκαετίας του 30 και του 40. Μια πόλη οποία είναι συνιφασμένη με τις λέξεις ελευθερία, αντίσταση και αριστερά. Οι gay κυκλοφορούν ελεύθερα και ανοιχτά μέσα στην πόλη, πράγμα σπάνιο για την Ιταλία. Υπάρχει μια αρκετά μέγάλη ομάδα ατόμων που οργανώνουν ποδηλατοπορίες, κυρίως αναρχικοί. Επίσης σταθερά έχει κομμουνιστή δήμαρχο, και οι δυνάμεις της αριστεράς εκεί είναι μεγάλες. Και εκεί βρίσκεται ένα από τα αρχαιότερα πανεπιστήμια της Ευρώπης. Μην πούμε ότι εκεί μένουν κάποιες από τις πιο σημαντικές προσωπικότητες του Ιταλικού πολιτισμού , όπως επί παραδείγματι ο Lucio Dala. Εξ αιτίας όλων των προαναφερθέντων, οι Ιταλοί αποκαλούν την Bologna Καλιφόρνια της Ιταλίας.

Ένα άλλο πράγμα που προσέχει κανείς όσο περπατάει στη Bologna είναι ο μεγάλος αριθμός από καμάρες και πύλες που υπάρχουν στα πέριξ του κέντρου. Και αυτό όμως έχει την εξήγηση του. Πριν τον ερχομό της βιομηχανικής επανάστασης η Bologna ήταν μια καστροπολιτεία, αλλά με την έλευση της βιομηχανικής εποχής και την επέκταση της πόλης, τα τείχη κατεδαφίστηκαν και παρέμειναν οι αψίδες και οι καμάρες να θυμίζουν το παρελθόν της μεγάλης πόλης του Ιταλικού βορά. Στις τρεις ημέρες που διήρκεσε η στάση μου στην πόλη, κατάφερα βέβαια να αποκτίσω μια πιο εκτενή άποψη όσον αφορά την ζωή στην Πόλη, κυρίως χάρη στην ξεναγό μου, την Christel. Στην Μπολόνια υπάρχουν άπειρα και ιδίως μέσα στην παλιά πόλη υπάρχουν πολλά μικρά εστιατόρια και μπαρ στα οποία συχνάζουν φοιτητές, είτε για ένα γρήγορο γεύμα, είτε για να κατεβάσουν κάνα κρασάκι σε λογική τιμή. Στην παλιά πόλη επίσης κυκλοφορούν μυριάδες φοιτητές που ακολουθούν το πρόγραμμα Erasmus, γι’αυτό και δεν είναι σπάνιο φαινόμενο το να ακούσει κανείς Ισπανικά, Γαλλικά ή και Ολλανδικά, ιδίως εάν περιφέρεται κάτω από τα μεσαιωνικά κτίρια κτίρια του πανεπιστημίου. Επίσης υπάρχουν και τα σινεμά, σε ένα εκ των οποίων είδα σε πρώτη προβολή το “Gommora” του Matteo Garone, ενώ συχνά πυκνά γίνονται αφιερώματα σε διάφορα είδη κινηματογράφου.

Επίσης οι πορείες, φοιτητικές και μη είναι συχνό φαινόμενο στην πόλη, όπως και σ’ολη την Ιταλία. Αυτό δεν πρέπει να αποτελεί έκπληξη για τους γνωρίζοντες τα της Ιταλίας, μιας και το τόσο το φοιτητικό κίνημα όσο και ο συνδικαλισμός έχουν γερές παραδόσεις στην Ιταλία, που χρονολογούνται από την δεκαετία του ’60 και από την μετά-Γκαριμπάλντι εποχή. Και η Bologna βρισκόταν στο επίκεντρο και των δύο εποχών.
Είναι παράξενο το πως θα επιζήσουν οι Bolognesi της περιρέουσας ατμόσφαιρας που επικρατεί αυτό τον καιρό στην Ιταλία. Πέρυσι το καλοκαίρι που είχα επισκευτεί την πόλη ο Cavaliere είχε μόλις αρχίσει να μετατρέπει την Ιταλία σε ένα ιδιότυπο αστυνομικό κράτος, με νόμους που έδιναν αστυνομικά καθήκοντα και στον στρατό, και την εισαγωγή των πρώτων ρατσιστικών νόμων κατά της μετανάστευσης. Δεν είναι καθόλου σίγουρο το πως θα αντιδράσουν οι Bolognesi σε όλη αυτή την κατάσταση. Ιδίως όταν υποτίθεται ότι όλα αυτά είναι μέτρα κατά της εγκληματικ΄ότητας. Την στιγμή που στην Ιταλία η μάστιγα είναι τα οικονομικά εγκλήματα, τα οποία διαπράττει και ο Berlusconi. Και μάλιστα την στιγμή που δένει τα χέρια της Αρχής Καταπολέμισης Οικονομικού Εγκλήματος δυσκολεύοντας την εύρεση στοιχείων για τέτοιους εγκληματιές.
Εκτός όμως από τις πλούσιες πολιτικές παραδόσεις , η Bologna έχει διατηρήσει μια γραφική αίγλη, που οφείλεται κυρίως στο γεγονός ότι είναι φοιτητούπολη. Οι ντόπιοι κυκλοφορούν κατά δεκάδες στα στενά του κέντρου, όπου κάνουν τα ψώνια της εβδομάδας, συνήθως προτιμούν τα ποδήλατα και τα (αποτελεσματικά θα έλεγα) αστικά λεωφορεία για τις εντος των πυλών μετακινήσεις τους. Και βεβαίως κάθε πρωί καταναλώνουν τόνους espresso και τα μεσημέρια ή τα απογεύματα περνούν για ένα γρήγορο καφέ από τα τοπικά μπαρ. Η σχέση του Ιταλού με τον καφέ μοιάζει πάρα πολύ με αυτή που έχουν οι Κύπριοι. Ένα είδος καφέ κυκλοφορεί σε 150 διαφορετικές παραλλαγες. Με γάλα, χωρίς, Μισός μισός, μέτριοσ δυνατόν με λίγο γάλα και πάει λέγοντας.
Δεν έχεις ζήσει από Bologna εάν δεν έχεις φάει Spaghetti al Ragu,δεν έχεις πιεί μια Nastro Azzuro από τοπικό μπαρ, δεν έχεις χαθεί στα στενά γύρω από το πανεπιστήμιο, δεν έχεις κάτσει στα σκαλάκια της Piazza Magiore, αντίκρυ στον San Petronio (τη μεγαλύτερη βασιλική στον κόσμο, παρεπιμπτώντως) να ακούσεις τους περιπλανόμενους μουσικούς, δεν έχεις μάθει τίποτα για την κινηματική ιστορία της πόλης.
Είναι μια πόλη την οποία μπορείς να χαζεύεις για ώρες , και να μην την χορταίνεις, η Bologna. Μια όμορφη πόλη με όμορφους ανθρώπους, κόκκινους από άποψη και όχι κάποιο γενετικο ελλάτωμα.

Interrail,ένας μίνι οδηγός

Ας πούμε ότι μέσα σε μία μέρα πρέπει να πας Πειραιά, Νίκαια, Μοσχάτο, Κηφησιά, Γκάζι και Πέραμα. Επειδή όμως δεν θέλεις να πάρεις του κόσμου τα εισητήρια και να πληρώσεις παραπάνω λεφτά, πας στον ΟΑΣΑ και βγάζεις μια κάρτα πολλαπλών διαδρομών. Φανταστείτε τώρα ένα ανάλογο σενάριο να συμβαίνει στην Ευρώπη, σε διάστημα ένός μήνα. Πας μέχρι τα γραφεία του ΟΣΕ (Σταθμός Λαρίσης, ή στην Ομήρου στο κέντρο), και αγοράζεις ένα εισητήριο interrail.
Ένα global pass για το interrail διάρκειας 30 ημερών κοστίζει 399 εάν είσαι κάτων των 26 ετών και 599 ευρώ εάν είσαι άνω των 26 ετών. Από κει και πέρα υπάρχουν φθηνότερα εισητήρια για πακέτα μικρότερης διάρκειας που είναι για όλα τα γούστα.
Με αυτό το εισητήριο μπορείς να κάνεις σχεδόν τα πάντα. Να πας στο φεστιβάλ του Glastonbury, να κάνεις μπανάκια στις Πορτογάλλικες ακτές του Ατλαντικού, να δεις τον κολητό ή την κολητή που κάνει Erasmus στη Γρανάδα, να πιείς αμπσέντι στην Πράγα, να δεις τον Ήλιο του Μεσονυκτίου στην Λαπωνία, και να γευτείς τις “παράνομες” χαρές του Άμστερνταμ.
Μόνο μια πληροφορία. Τα δωρεάν εισητήρια δεν ισχύουν για τη χώρα διαμονής, αλλά μπορεί καν είς να πάρει μειωμένα εισητήρια μέχρι τα σύνορα. Και δεύτερον όταν πρέπει να πάρει κανείς πλοίο για να πάει από τη μία πόλη στην άλλη, μπορεί με ορισμένες εταιρίες να πάρει πάλι μειωμένο εισητήριο.. Κατα τα άλλα μπορείς να πας όπου θέλεις στην Ευρώπη, και να μείνεις όσο θέλεις για ένα διάστημα μέχρι 30 ημερών. Διαμονή σε hostel, η οποία μπορεί να σας κοστίσει από 10-12 ευρώ το άτομο το βράδυ, μέχρι και 30-35, ανάλογα με το πότε θα γίνει η κράτηση. Στα επιπλέον ν θετικά είναι ότι θα γνωρίσεις και άλλους ταξιδιώτες που κάνουν ένα αντίστοιχο ταξίδι, και θα δημιουργήσεις φιλίες μαζί τους. Και αυτό ακόμη και εάν ταξιδεύεις μόνος.
Τι να πάρεις στο ταξίδι. Διαβατήριο. Κάρτα αναλήψεων. Τσαντάκι που να φοριέται κατάσαρκα, για να βάλεις διαβατήριο εισητήριο και κάρτες, για να αποφύγεις δυσάρεστες καταστάσεις που μπορεί να προκύψουν από κάποια κλοπή. Ένα σακίδιο τύπου tetra-pack, μιας και είναι βολικά γιαα τέτοιου τύπου ταξίδια. Ρούχα, κάλτσες, ένα τσαντάκι με φάρμακα και ήδη πρώτης ανάγκης. Φρυγανιές. Παγούρι. Απορυπαντικά για να μην χρειάζεται να πάρετε πολλές αλλαξιές ρούχα. Ένα sleeping bag, σε περίπτωση που χρειαστεί να κάνετε ολονύχτιο ταξίδι. Ipod. Και πολλή καλή διάθεση.
Εάν θέλεις να ζήσεις μια περιπέτεια, ένα interrail είναι ο καλύτερος τρόπος!

Κάθε πεθαμένου παρέλαση- MADRID-BARCELONA-GRANADA

Ε τι φταίω, είναι από τους αγαπημένους. Pessoa και Whitman. Όχι για κάθε στίχο μα για κάθε ετερώνυμο και κάθε πολυπληθή δήλωση. Καλά, δεν είναι και τυχαία η ένδειξη ενδιαφέροντος. Ο Pessoa χτύπησε περίπου 360 ετερώνυμα σ’όλη του τη ζωή κι αυτό είναι πράμα που μπορεί να εκτιμηθεί δεόντως από ένα παιδί που μεγάλωσε στη στενάχωρη Λευκωσία. Το χιούμορ και μόνο, του να δηλώνει κανείς ότι είναι πολυπληθής και σε καμιά γαμημένη περίπτωση σχιζοφρενής, ε στα δεκάξι μου μου φαινόταν απλώς, ό,τι καλύτερο για την υπόθεσή μου. Αποφάσισα λοιπόν, στις μακρινές μου αναχωρήσεις αν βρεθώ ποτέ κάπου κοντά σε κανα τάφο τους, να δω ό,τι απέμεινε και να χασκογελάσω που εξακολουθούν να’ ναι ακόμα, παρά τις ενστάσεις του χρόνου ζωντανοί κι έτσι, για το κουλό της όλης υπόθεσης να χαράξω εκεί κοντά κάποιες απ’τις στιχάρες τους που πάντα με συντροφεύαν-είμαι άλλωστε από τις γκόμενες που σταθερός τους σύντροφος υπήρξε πάντα η σχιζοφρένεια ενός βιβλίου κι όχι το πέος ενός σχιζοφρενούς. Βέβαια, Philadelfia μεριές, που’ ναι κι ο τάφος του Γουίτ, απ’ όπου και το κορυφαίο: I laugh at what you call dissolution; And I know the amplitude of time" στο προσεχές μέλλον δεν θα το βλεπε η τύχη μου, η Ισπανία όμως, ήτανε κομπλε κι επομένως, ήταν αυτονόητο ότι με προσωρινή βάση Λακορούνια θα πέρναμε λεωφορειάκι για Πόρτο και θα χτυπούσαμε εφεξής μια Λισσαβόνα για την θέαση του τάφου του Πορτογάλλου που μου’ χε χαρίσει μπόλικες συντροφίες στη κωλομοναξιά της κωλοεφηβείας.
Η πορεία λοιπόν, ξεκίνησε όπως ξεκινάνε τα τρένα: ρυθμισμένα και κανονικά με μπίρες και ρυθμούς του Watson στο Wooden arms-χεράκι και κέρατο στον Waits ένα περίπου. Αεροδρόμια και διανυκτερεύσεις και κάθε πεθαμένου παρέλαση από Λόρκα μέχρι Λουίς Βελέθ και Vallejo δίπλα σε κινέζους με μάσκες τρομοκρατημένες από την γρίπη των μέσων μαζικής. Πρώτη στάση με τους καμπούρηδες, ο Villalta στην Μαδρίτη, πίνακες πω ρε φίλε στο Reina Sofia, ασύστολα ειρωνικοί, καλά με δόσεις αυτοαναφοράς μπόλικες για την περίοδο εκείνη της ζωγραφικής στην Ισπανία, γύρω στο 1970 - μεταμοντέρνο τον λένε κάποιοι τον Villalta, χέσε λέω εγώ, ίσως το καλύτερο που άξιζε από την διαμονή στη Μαδρίτη πέρα απ’τα πάρκα με υπόκρουση ριμέικς της ροκ σε μπαχιανά ρέκβιεμ και κάτι καταλήψεις αραιά και πού, τα μουσεία. Κλασικά τα λόγια του Μολερο στα ΄87 για την επανάσταση ενάντια στην δικτατορία: nuestra forma de lucha consistia en ignorar que existia una dictadura-para nosotros estaba muerta y como tal nos comportabamos - ο τρόπος των καλλιτεχνών.
Μετά τα μουσεία - καλά και πριν τα μουσεία - προγευματάκι το χουνε οι Ισπανοί το τίντο- έρχεται το ντιν νταγκ ντογκ, κρασάκι με λεμοναδίτσα και κουβέντα με τους ντόπιους παρα πρακτικάρ λα λέγκουα- άθλια νύχτα η Δευτέρα στη Μαδρίτη, ανοιχτές μόνο ντίσκο με τραγούδια να ξερνάς απάνω στο ποδοσφαιράκι κάτω από την αστραφτερή μπάλα που γυρνάει και την γκόμενα με το λαμέ στην αφίσα –ή στο μπαρ απέναντι ξέρω γω- να ξεφτιλίζει την αισθητική μυρωδιά του πρωινού μουσείου ή να αποθεώνει το λογοτεχνικό φέρετρο του Μπουκόφσκι-αναλόγως διαθέσεως. Η ατμόσφαιρα τραβάει για ουίσκι μιας και ματώνουν τα σαντάλια απ’το περπάτημα με τις ώρες, αν δεν την περπατήσεις την πολη δεν έχει γούστο, λέει κι ο καμπούρης, να πάρεις και καμιά αφίσα απ’τους θαλάμους τηλεφώνου ή τις πόρτες της πλατείας-έρχεται κι ο Cohen Granada τον Σεπτέμβρη- να κάνεις και καμιά παράδα στα παγκάκια λέω γω, να σου φανεί κι η Μαδρίτη τακτοποιημένη, με την οικονομική της κρίση αλλά στη μούφα.
Αεροδρόμια ξανά, Barcelona το επόμενο βαγόνι, ταξιδιωτικός οδηγός στον κάλαθο, παλιά πόλη αποθέωση, θάλασσα - αγορά του Αλχαλίλι σκυλιά γατιά πλανώδιοι και αυτόνομη Καταλονία. Αφίσες στους δρόμους για διαδηλώσεις υπέρ του αιτήματος και σεβασμό στους νεκρούς της ιδεολογικής και πολιτικής μάχης- η οικονομία της περιοχής είναι γερή, το λένε απλά -ταϊζουμε την υπόλοιπη Ισπανία. Γι’ άλλους το αίτημα έχει χαρακτήρα ουτοπικό στις σημερινές μέρες των ‘μειονοτήτων’ που θέλουν να αποσπαστούν από τον ‘εθνικό’ κορμό, για τους ενοποιητικούς και τους ειρηνιστές είναι περίπου στενάχωρο. Ο σερβιτόρος μιλά καταλανικά στον Ισπανό, στον τουρίστα ό,τι να’ναι-είναι κουλτούρα τόπακα που πάει όπου την βγάλει. Μουσεία μικρότερα της Μαδρίτης, λέει ο αμερικάνος, έχει γεμίσει ο τόπος αμερικλανιές φωνάζουν οι καμπούρηδες, Juan Miro, γελάει ο ένας -διαβάζω βιογραφία: τον Μιρο τον διώξανε από την σχολή καλών τεχνών για έλλειψη δεξιοτεχνίας-τώρα εχει αναδειχθεί σε έναν από τους καλύτερους ζωγράφους του 20ου. Picasso μουσείο, καπέλο ψάθινο, ύπνος απ’έξω, φωνάζει μια γριά εβδομήντα που κοιμάμαι στο πάτωμα – μουσείο σοκολάτας προηγουμένως overdose, μπροστά στην ηδονή της σοκολάτας γαμήσαμε την ηδονή της τέχνης και μας έχει μείνει ακόμα μια ηδονή με παράταση επ’αόριστον. Κοκτέιλς στην παλιά πόλη, φτηνή η Βαρκελόνη άμα την ψάξεις, τουρίστες βαβούρα τον Ιούνιο μα πετυχαίνεις και ντόπια στέκια άμα μπεις πιο μέσα. Θάλασσα, λιμάνι και παλιά πόλη, βόλτα στο κέντρο με θέα τα αρχιτεκτονικά του Gaudi, λίγος Νταλί, πόλη που ζει με τα φαντάσματα των δημιουργών της και τις μπαρούφες των τουρίστων.
Μαδρίτη τετράγωνη, Βαρκελώνη ανοίγματα του κύκλου.
Τελειώνουν οι μέρες σιγά σιγά και στην προβλήτα της Βαρκελώνης, το hostel μπατάρισε από αμερικάνους, τραβάμε για Granada αφιχθέντες ξημερώματα, φωνάζουν οι υπάλληλοι για τα εργοστάσια που καίγονται από ‘μόνα’ τους, απολύσεις σωρό -ίσως η μόνη πόλη που έχει τα πιο εμφανή σημάδια της οικονομικής κρίσης. Γράφουν οι εφημερίδες διάφορα, ανάμεσα σ΄όλα αυτά ο Σαρκοζύ καταδικάζει την μπούρκα στο Παρλιαμέντο στο Παρίσι, μάλλον εν απουσία κάποιου σχεδίου αντιμετώπισης του οικονομικού φαλιρίσματος κι ο πλανώδιος μουσουλμάνος που βρίσκουμε λίγο πιο κάτω απ’την Αλάμπρα μας εξιστορεί την ιστορία του προφήτη Σολομόντα εξηγώντας μας μέσα σε ΜΟΝΟ δύο ώρες πως όλοι θα πεθάνουμε μια μέρα, το άγχος διακατέχει μόνο τους Σκανδιναβούς και το φάρμακο για την κατάθλιψη είναι ο ήλιος και το σεξ. Οι φοιτητές βέβαια, κάθονται αραχτοί, μυρωδιές πάνε κι έρχονται, η Granada αρέσει γιατί είναι φλου λένε κι εκσυγχρονισμένη, με εξελίξεις γραφικής ταχύτητας. Μπίρες μπίρες μπίρες και κάπου εκεί στις μπίρες, λίγο με τον Λόρκα λίγο με την Αλάμπρα, λίγο με τα μπιρόνια, τα ράστα και τα ανεβοκατεβάσματα, ξεμείναμε χωρίς Πορτογαλία, με μια πτήση για Πράγα και τα Memoria του Pessoa στη τσάντα για την αναμονή της επιστροφής. No pasa nada λέει κι ο καμπούρης.
Κάποια άλλη φορά θα τον πετύχω τον Pessoa και από κοντά, όσο κουλό κι αν ακούγεται.

Χέλεν